Erlembald był XI-wiecznym przywódcą politycznym i wojskowym, który kierował ruchem Patariuszów w Mediolanie. Urodzony około 1001 roku w rodzinie Cotta, był żołnierzem, a nie duchownym. Po powrocie z pielgrzymki do Ziemi Świętej, diakon Ariald przekonał go do przewodzenia ruchowi reformatorskiemu, który dążył do oczyszczenia diecezji ambrozjańskiej z korupcji. Wywierał znaczący wpływ na lokalny duchowieństwo i angażował się w intensywną walkę o władzę z ustanowionymi biskupami, aby wprowadzić te reformy kościelne.
Życie i przywództwo

Jako przywódca Patariuszów, Erlembald wykorzystywał zarówno manipulacje polityczne, jak i siłę, aby rzucić wyzwanie istniejącej hierarchii kościelnej. Ściśle współpracował z papieżem Aleksandrem II, a później otrzymał wsparcie od papieża Grzegorza VII w celu obsadzenia stanowisk reformatorskimi urzędnikami. Jego rządy charakteryzowały się gwałtownymi konfliktami z przeciwnymi frakcjami i lokalnymi biskupami. W 1075 roku, po wielkim pożarze w Mediolanie, stanął w obliczu buntu i zginął w walce, zostając ostatecznie pochowany w kościele San Celso.
Kult
Święty jest wspominany przez Kościół katolicki 27 lipca. Jego szczątki były wielokrotnie przenoszone, w tym podczas translacji do San Dionigi w 1095 roku pod nadzorem papieża Urbana II, oraz późniejszej przeniesiny do katedry w Mediolanie w 1528 roku.
