Enrico Segusio, znany również pod imieniem Hostiensis, był wybitnym włoskim kanonistą i kardynałem z XIII wieku. Urodzony w Piemoncie, studiował i wykładał prawo w Bolonii oraz Paryżu, zanim awansował w hierarchii kościelnej. Pełnił funkcję biskupa Sisteron oraz arcybiskupa Embrun, stając się ostatecznie kardynałem biskupem Ostii i Velletri. Jako niezwykle wpływowy uczony prawnik, został uznany dzięki swoim obszernym pismom na temat prawa kanonicznego oraz wpływowym teoriom dotyczącym najwyższej władzy papieża zarówno w sprawach duchowych, jak i świeckich.
Życie i kariera

Po studiach z zakresu prawa rzymskiego i kanonicznego w Bolonii, Enrico wykładał w Paryżu i udał się do Anglii z misją dla króla Henryka III. Jego kariera duchowna postępowała od służby jako kapelan papieski i proboszcz, aż po sprawowanie kilku ważnych biskupstw. Działał jako legat papieski w Lombardii i osiągnął rangę dziekana Kolegium Kardynalskiego. Zmarł w Lyonie w 1271 roku, krótko po udziale w procesie wyboru nowego papieża.
Dorobek prawniczy
Jako prawnik, Enrico zyskał reputację mistrza prawa. Autorował kilka głównych dzieł, w tym Summa aurea, co przyniosło mu miano wielkiego światła Dekretali. Jego teorie prawne podkreślały, że papież posiada najwyższą władzę jako namiestnik Boga, sprawując panowanie zarówno nad sferą duchową, jak i świecką. Idee te znacząco wpłynęły na późniejsze teorie polityczne, w tym te używane do uzasadniania suwerenności Hiszpanii w epoce wielkich odkryć.
Kult
Enrico jest uznawany za błogosławionego w tradycji katolickiej. Jego dziedzictwo intelektualne było tak głębokie, że został wspomniany nawet w Boskiej Komedii Dantego. Jego komentarze prawne pozostawały centralnym punktem dyskusji teologicznych i politycznych przez stulecia po jego śmierci.
