Enora była księżniczką walijskiego, irlandzkiego lub saskiego pochodzenia, która żyła w VII wieku. Według średniowiecznych hagiografii była zaręczona z mężczyzną imieniem Efflamm, który złożył ślub czystości. Aby uszanować to zobowiązanie, para zdecydowała się żyć jako duchowe rodzeństwo, a nie jako mąż i żona. Po przeprawie przez kanał La Manche w skórzanej łodzi typu coracle, Enora dołączyła do Efflamma w pobliżu Plestin-les-Grèves, gdzie prowadzili życie religijne aż do śmierci.
Życie religijne

Po podróży do Bretanii Enora zamieszkała w celi niedaleko pustelni Efflamma. Praktykowali oni formę wspólnego życia znaną jako conhospitae, która pozwalała mężczyznom i kobietom na wspólne życie w monastycznym otoczeniu. W tym układzie kobietom pozwalano rozdawać wino eucharystyczne, podczas gdy mężczyźni dostarczali chleb. Para poświęciła pozostałe lata życia oddaniu religijnemu.
Kult i dziedzictwo

Uznawana za świętą, jest patronką pielęgniarek i kobiet w ciąży. Jej pamięć jest zachowana dzięki posągowi w Vallée des Saints oraz tradycyjnej celtyckiej łodzi o nazwie Enora. Jej wspomnienie jest corocznie celebrowane 14 października.
