Elia z Ohren była benedyktyńską opatką żyjącą w VIII wieku, która kierowała klasztorem w Ohren niedaleko Tryru. Choć szczegóły dotyczące jej życia osobistego pozostają nieznane, jest ona odnotowana w kilku historycznych dokumentach religijnych, w tym w martyrologium Usuarda oraz w kalendarzach Irmino i Massimino. Jest uznawana za świętą w Kościele katolickim, a jej pamięć jest zachowana w różnych tradycjach liturgicznych.
Życie i śmierć
Służąc jako piąta opatka swojej benedyktyńskiej wspólnoty, Elia żyła w połowie VIII wieku. Zapisy historyczne wskazują, że zmarła około roku 750. Jej imię pojawia się w brewiarium biskupa Baldwina Luksemburskiego, co pomaga potwierdzić jej historyczną obecność w regionie Tryru.
Kult
Kościół katolicki wspomina ją w dniu jej święta, 20 czerwca, co jest datą ustaloną w martyrologium benedyktyńskim. W franciszkańskim klasztorze w Ohren kult świętej jest podtrzymywany dzięki obecności relikwii, którą uważa się za fragment jej ramienia.