Elia Dalla Costa był włoskim prelatem, który sprawował urząd arcybiskupa Florencji oraz biskupa Padwy. Urodzony w 1872 roku, został podniesiony do godności kardynała w 1933 roku, a później został dziekanem Kolegium Kardynałów. Jest najszerzej pamiętany ze względu na swoje odważne działania humanitarne podczas II wojny światowej, w trakcie której aktywnie pracował na rzecz ochrony prześladowanych osób. Jego zaangażowanie w ochronę praw człowieka oraz progresywne podejście duszpasterskie uczyniły go znaczącą postacią w historii Kościoła katolickiego XX wieku.
Życie i posługa

Po święceniach kapłańskich w 1895 roku, Dalla Costa sprawował różne posługi duszpasterskie, w tym funkcję proboszcza w Schio. Podczas I wojny światowej udzielał pomocy rannym żołnierzom i sierotom. W 1923 roku został mianowany biskupem Padwy, a w 1931 roku przeniósł się do Florencji. Jako kardynał był uważany za potencjalnego kandydata do sprawowania urzędu papieża podczas konklawe w 1939 roku ze względu na swoją głęboką wiarę i apolityczność.
Działalność humanitarna

Podczas Holokaustu Dalla Costa występował jako zdecydowany przeciwnik praw faszystowskich i rasowych. Zorganizował sieć ratunkową, która zapewniała schronienie Żydom w klasztorach, konwentach i pałacu biskupim. Poprzez dostarczanie fałszywych dokumentów pomógł setkom osób uciec przed prześladowaniami. Za te działania Yad Vashem uznał go później za jednego z Sprawiedliwych wśród Narodów Świata.
Dziedzictwo i kult

Dalla Costa jest pamiętany jako twórca progresywnego katolickiego środowiska we Florencji, które wyprzedzało reformy Soboru Watykańskiego II. Jego proces beatyfikacyjny rozpoczął się w 1981 roku, a później został ogłoszony wyniosłym przez papieża Franciszka. Jest czczony za heroiczne cnoty i rolę obrońcy wykluczonych.
