Ekwicjusz był w VI wieku opatem żyjącym w regionie Valeria Suburbicaria, obejmującym dzisiejsze L'Aquila, Rieti i Tivoli. Jako oddany zwolennik świętego Benedykta z Nursji, odegrał znaczącą rolę w rozprzestrzenianiu monastycyzmu w całej Italii i na Zachodzie. Choć nigdy nie przyjął święceń kapłańskich, cieszył się ogromną reputacją duchową. Kierował wspólnotą mnichów w klasztorze San Lorenzo di Pizzoli, gdzie ostatecznie zmarł.
Życie i działalność

Podążając za tradycjami świętego Benedykta, Ekwicjusz skupiał się na szerzeniu życia zakonnego. Jego wpływ był tak wielki, że przyciągnął licznych wyznawców w regionie Valeria, z których wielu ostatecznie zajmowało ważne stanowiska w Kościele. Mimo pełnionej funkcji przywódczej, pozostał świecką postacią religijną, a nie kapłanem. Po jego śmierci mnisi pod jego przewodnictwem zostali włączeni do zakonu benedyktynów.
Kult
Świętość Ekwicjusza została udokumentowana przez Grzegorza Wielkiego w jego Dialogach. Jego reputacja skłoniła niegdyś papieża do wszczęcia dochodzenia w związku z pewnymi skargami, lecz śledztwo zostało zakończone po tym, jak papież doznał wizji dotyczącej opata. Jest czczony jako święty, a jego wspomnienie obchodzi się 11 sierpnia.
