Eivind Berggrav był wybitnym norweskim biskupem luteraninem, który sprawował funkcję prymasa Kościoła Norwegii. Urodzony w Stavanger w 1884 roku, piął się po szczeblach hierarchii kościelnej, zostając biskupem Hålogalandu, a później biskupem Oslo. Jest najbardziej znany ze swojego odważnego przywództwa nad norweskim Kościołem podczas nazistowskiej okupacji kraju. Poza krajowymi działaniami oporu, Berggrav był znaczącą postacią w światowym ruchu ekumenicznym i pełnił funkcję przewodniczącego Bractw Biblijnych (United Bible Societies).
Kariera kościelna
Po studiach teologicznych w Oslo, Berggrav poszedł w ślady swojego ojca i wstąpił do stanu duchownego. Pracował jako nauczyciel i korespondent wojenny, zanim w 1928 roku został mianowany biskupem Hålogalandu. W 1937 roku wybrano go na biskupa Oslo, najwyższe stanowisko w krajowym Kościele. W trakcie swojej kariery był płodnym pisarzem i tłumaczem, przyczyniając się do powstania różnych czasopism oraz wydając kilka książek na temat teologii i relacji między Kościołem a państwem.
Opór w czasie wojny
Podczas II wojny światowej Berggrav prowadził opór Kościoła przeciwko rządowi wspieranemu przez nazistów. Gdy władze próbowały kontrolować praktyki liturgiczne, on i inni biskupi odmówili podporządkowania się, ostatecznie rezygnując ze swoich urzędów państwowych w ramach protestu. Po aresztowaniu w 1942 roku, Berggrav był przetrzymywany w odosobnieniu w odległej lokalizacji w pobliżu Oslo. Jego niezłomna odmowa współpracy z siłami okupacyjnymi uczyniła go międzynarodowym symbolem duchowego i moralnego oporu.