Edward VII (Albert Edward; 1841–1910) był królem Zjednoczonego Królestwa i brytyjskich dominiów oraz cesarzem Indii w latach 1901–1910, aż do swojej śmierci. Najstarszy syn królowej Wiktorii, przez niemal 60 lat był księciem Walii i następcą tronu. Znany był z towarzyskości i zaangażowania w obowiązki publiczne, dzięki czemu wzmocnił popularność brytyjskiej monarchii. Epoka edwardiańska, nazwana jego imieniem, wzięła swoją nazwę od jego panowania.
Wczesne lata i edukacja








Edward urodził się w 1841 roku w Pałacu Buckingham jako najstarszy syn królowej Wiktorii i księcia Alberta. Jego rodzice chcieli wychować z niego wzorowego monarchę konstytucyjnego i poddali go surowemu programowi nauki, w którym nie osiągał sukcesów. Jego talenty leżały w uroku osobistym, towarzyskości i taktowności. Studiował na Uniwersytecie Edynburskim, a później w Oksfordzie i Cambridge, gdzie osiągał lepsze wyniki i po raz pierwszy czerpał przyjemność z nauki.
Wczesna dorosłość








W 1860 roku Edward odbył pierwszą podróż po Ameryce Północnej jako książę Walii, która okazała się wielkim sukcesem i przyniosła Wielkiej Brytanii korzyści dyplomatyczne. W 1863 roku poślubił księżniczkę Aleksandrę Duńską, a para doczekała się sześciorga dzieci. Jego reputacja birbanta napięła stosunki z matką, która w czasie jej długiego panowania w dużej mierze nie dopuszczała go do wpływu na politykę.
Panowanie i dziedzictwo








Edward objął tron w 1901 roku i okazał się skutecznym monarchą konstytucyjnym. Dbał o dobre stosunki z innymi krajami europejskimi, zwłaszcza z Francją, co zjednało mu popularne przezwisko „Pogodzony", choć jego relacje z siostrzeńcem, Wilhelmem II, cesarzem Niemiec, były złe. Zmarł w 1910 roku w trakcie kryzysu konstytucyjnego, a następcą został jego jedyny żyjący syn, Jerzy V.
