Edward Bouverie Pusey (1800–1882) był wybitnym angielskim kapłanem i teologiem, który przez ponad pięć dekad piastował stanowisko profesora Regiusa języka hebrajskiego na Uniwersytecie Oksfordzkim. Jako centralna postać ruchu oksfordzkiego (Oxford Movement), stał się jego liderem po odejściu Johna Henry'ego Newmana. Jego praca teologiczna koncentrowała się na doktrynie sakramentalnej i typologii, a był szeroko znany ze swoich wkładów naukowych w badania nad Ojcami Kościoła i językami orientalnymi.
Kariera akademicka i duchowna


Po studiach w Christ Church, Pusey został członkiem (fellow) Oriel College, a później pełnił funkcję profesora Regiusa języka hebrajskiego. Jego wiedza akademicka obejmowała teologię niemiecką oraz różne języki orientalne. Był głęboko zaangażowany w dyskurs teologiczny, przyczyniając się do serii wydawniczej Library of the Fathers i uczestnicząc w licznych kontrowersjach akademickich podczas swojej długiej kariery w Oksfordzie.
Ruch oksfordzki

Pusey był siłą napędową ruchu oksfordzkiego, promując tradycje wysokiej liturgii (high church) oraz teologię sakramentalną. Jego wpływowe kazania dotyczące Eucharystii i pokuty pomogły przekształcić anglikański kult. Choć jego wyznawców nazywano czasem puseyistami, on sam zachowywał dystans wobec rytualizmu, który przyjmowała wielu jego zwolenników. Pozostał niezłomnym promotorem tych zasad teologicznych po odejściu innych liderów z Kościoła Anglikańskiego.
Życie osobiste i dziedzictwo

Znany z gorliwego kaznodziejstwa i naukowego pilności, Pusey prowadził skromne życie i był oddanym doradcą duchowym. Był przyjacielem kilku znamienitych postaci, w tym Charlesa Dodgsona. Po jego śmierci w Oksfordzie, jego biblioteka została zachowana w specjalnie przeznaczonym do tego domu. Jest pamiętany w tradycji anglikańskiej, a jego wspomnienie obchodzone jest 18 września.
