Dyzybod był irlandzkim mnichem i pustelnikiem żyjącym w VII wieku, który później sprawował urząd biskupa. Urodzony w rodzinie drobnego wodza w Irlandii, został święcony w wieku trzydziestu lat i zastąpił zmarłego biskupa. Szukając innej drogi po tym, jak nie znalazł zainteresowania wśród swojego ludu, około 640 roku udał się do państwa Franków. Wraz z kilkoma uczniami ustanowił obecność religijną w regionach Wogezów i Ardenów, zanim osiadł w pobliżu ujścia rzek Nahe i Glan.
Życie i działalność
Kierowany snem, Dyzybod założył celę w miejscu, które stało się klasztorem Disibodenberg. Choć żył jako pustelnik, prowadził dużą wspólnotę, która na zboczu wzgórza budowała irlandzkie cele w kształcie plastra miodu. Mimo prób wyznaczenia przywódcy dla grupy, mnisi za jego życia odmawiali przyjęcia jakiegokolwiek przełożonego. Jego działalność w Nadrenii trwała przez całą drugą połowę VII wieku.
Kult
Święty został odnotowany w IX-wiecznym martyrologium autorstwa Hrabana Maurusa. Później, około 1170 roku, Hildegarda z Bingen napisała biografię szczegółowo opisującą jego życie. Jest uznawany za świętego w tradycji katolickiej i jest wspominany 8 lipca.