Dynastia Tang była cesarską dynastią w Chinach, która rządziła w latach 618–907, z przerwą między 690 a 705 rokiem. Poprzedziła ją dynastia Sui, a jej miejsce zajął okres Pięciu Dynastii i Dziesięciu Królestw. Historycy powszechnie uważają ją za szczyt chińskiej cywilizacji i złoty wiek kosmopolitycznej kultury. Jej terytorium, poszerzone dzięki kampaniom wczesnych władców, przewyższyło obszar dynastii Han.
Powstanie i rozkwit












Dynastię założył cesarz Gaozu (urodzony jako Li Yuan), który skorzystał z upadku dynastii Sui i w 617 roku podniósł powstanie. Jego syn Li Shimin, znany później pod świątynnym imieniem Taizong, obalił go w 626 roku i zapoczątkował okres postępu i stabilności w pierwszej połowie dynastii. Pochodzenie rodu jest przedmiotem dyskusji historyków; niektórzy twierdzą, że deklarowane pochodzenie od Han mogło zostać zmyślone, a sam ród miał korzenie ksienbijskie.
Upadek i dziedzictwo












Cesarzowa Wu Zetian przerwała panowanie dynastii w latach 690–705, ogłaszając dynastię Wu Zhou. Powstanie An Lushana w latach 755–763 spowodowało powszechne zniszczenia i osłabiło władzę centralną, a regionalni gubernatorzy wojskowi podważyli porządek publiczny w IX wieku. Powstania chłopskie w końcu IX wieku doprowadziły do spadku liczby ludności, ubóstwa i paraliżu administracji, co zakończyło dynastię w 907 roku. Jej stolica Chang'an należała do najludniejszych miast świata, a kultura, zwłaszcza poezja, pozostawiła trwały wpływ.
