Dominique de Villepin jest francuskim politykiem i dyplomatą, który w latach 2005–2007 pełnił funkcję premiera Francji za prezydentury Jacques’a Chiraca. Awansował w szeregach francuskiej prawicy jako jeden z protegowanych Chiraca i zyskał międzynarodową uwagę jako minister spraw zagranicznych dzięki sprzeciwowi wobec inwazji na Irak w 2003 roku, wyrażonemu w przemówieniu w Organizacji Narodów Zjednoczonych. Od 2004 do 2005 roku był również ministrem spraw wewnętrznych, a później zajął się pisarstwem, tworząc poezję, eseje oraz opracowanie dotyczące Napoleona.
Młodość i dyplomacja



Urodzony w Rabacie w Maroku, de Villepin część dzieciństwa spędził w Wenezueli i Stanach Zjednoczonych, gdzie – jak sam później mówił – dorastał. Studiował w Sciences Po oraz w Krajowej Szkole Administracji, a w 1980 roku wstąpił do dyplomacji. Pracował w sprawach afrykańskich oraz w ambasadach Francji w Waszyngtonie i Nowym Delhi, zanim został doradcą Jacques’a Chiraca, którego kampanię prowadził w 1995 roku.
Kariera ministerialna



Jako minister spraw zagranicznych od 2002 roku de Villepin kierował francuskim sprzeciwem wobec planowanej inwazji USA na Irak, tworząc grupę państw, w której znalazły się Niemcy, Rosja i Chiny. Jego powołanie na stanowisko ministra spraw wewnętrznych w 2004 roku przyniosło środki dotyczące radykalnego islamu, w tym kursy dla muzułmańskich duchownych. Jego kadencja na stanowisku premiera zakończyła się w 2007 roku, gdy zastąpił go François Fillon.
Późniejsza działalność


Po odejściu z urzędu de Villepin został oskarżony w związku z aferą Clearstream, a później uniewinniony z zarzutów. Ponownie zwrócił na siebie uwagę, krytykując styl rządzenia prezydenta Nicolasa Sarkozy’ego. Opublikował też tomik poezji, książkę o poezji oraz kilka esejów historycznych i politycznych, a także jest członkiem honorowym Międzynarodowej Fundacji Raoula Wallenberga.
