Dominik Savio był włoskim nastolatkiem z XIX wieku i uczniem Jana Bosko, który został później uznany za świętego Kościoła katolickiego. Urodzony w 1842 roku w Rivie niedaleko Chieri, od bardzo wczesnego wieku wykazywał głęboką pobożność, przyjmując nawet Pierwszą Komunię Świętą w wieku siedmiu lat. Podczas studiów w celu zostania kapłanem zachorował i zmarł w 1857 roku w wieku 14 lat. Został kanonizowany przez papieża Piusa XII w 1954 roku, stając się wówczas najmłodszym niebędącym męczennikiem, który otrzymał ten honor.
Wczesne życie
Wychowany w pobożnej i pracowitej rodzinie w Piemoncie, Dominik wykazywał wczesne oznaki głębokiej wiary. Był znany z częstych modlitw oraz zaangażowania w zachowanie moralnej uczciwości, często odmawiając udziału w czynnościach, które uważał za grzeszne. Jego oddanie Eucharystii oraz zwyczaj pomagania podczas Mszy Świętej były zauważane przez lokalny duchowieństwo już od dzieciństwa.
Mentoring i śmierć
Jako uczeń, Dominik znalazł się pod opieką Jana Bosko, który napisał biografię szczegółowo opisującą charakter chłopca. Dominik wyrażał silną chęć służenia Kościołowi poprzez kapłaństwo. Zmarł w Mondonio po krótkiej chorobie, pozostawiając po sobie dziedzictwo heroicznych cnót, które doprowadziły go ostatecznie do świętości.
Kult
Kościół katolicki czci Dominika Savio jako świętego, a jego wspomnienie obchodzi się 6 maja. Jest on pamiętany ze względu na swoją młodzieńczą świętość oraz przykład życia w cnocie poprzez codzienną pobożność i niezłomność w wierze.