Didier z Cahors był biskupem w VII wieku oraz urzędnikiem królewskim z dynastii Merowingów pochodzenia galorzymskiego. Urodzony około 580 roku, odebrał wykształcenie na dworze Franków i służył jako skarbnik u króla Dagoberta I. Po śmierci swojego brata, Rustykusa, został mianowany biskupem diecezji w Cahors w 630 roku. Był znany ze swojego szerokiego zaangażowania w administrację cywilną, oddania monastycyzmowi oraz znaczącego wkładu w architekturę regionu.
Życie i kariera
Wychowany w szlacheckiej rodzinie, Didier otrzymał elitarną edukację w zakresie gramatyki i prawa rzymskiego. Przed sukcesją po bracie na stanowisku biskupa, piastował wysokie urzędy w domostwie królewskim. Podczas sprawowania urzędu działał zarówno jako duchowny przywódca, jak i administrator cywilny, nadzorując budowę akweduktu oraz fortyfikację Cahors. Założył również kilka klasztorów i zlecił budowę kamiennych bazylik w starożytnym stylu.
Dziedzictwo i kult
Jest wspominany jako strażnik tradycji klasycznych, utrzymujący styl literacki i korespondencję, które łączyły jego epokę z antycznym dziedzictwem rzymskim. Zmarł w 655 roku i został pochowany w kościele św. Amantiusa. Jest czczony jako święty w tradycji katolickiej, anglikańskiej i prawosławnej, a jego wspomnienie obchodzi się 15 listopada.