Deodatus był biskupem Noli w V wieku, czczonym jako święty w Kościele katolickim. Według biografii z XII wieku służył jako kapłan, zanim po sukcesji po świętym Pawle (Paulinie) został biskupem, sprawując ten urząd przez trzydzieści lat. Podczas wczesnej służby jako archiprezbiter mierzył się z fałszywymi oskarżeniami dotyczącymi zarządzania majątkiem kościelnym, co doprowadziło do jego uwięzienia i wygnania. Ostatecznie został zrehabilitowany i powrócił do swoich obowiązków, dożywając osiemdziesięciu lat.
Życie i kariera
Po wyjściu z wygnania Deodatus objął episkopat w Noli. Relacje historyczne sugerują, że żył w latach 393–473, choć niektórzy uczeni kwestionują te daty w oparciu o tożsamość jego poprzednika. Jego życie zostało udokumentowane w średniowiecznym tekście z XII wieku, który opisuje jego długie panowanie oraz śmierć, która nastąpiła 26 czerwca.
Kult i relikwie
Szczątki świętego zostały przeniesione do Benevento w okresie longobardzkim, według pisemnego przekazu o translacji. Relikwie te zostały później przeniesione do opactwa Montevergine w XII wieku, gdzie pozostają do dziś. W kalendarzu liturgicznym jest wspominany 26 czerwca, w datę jego śmierci, zgodnie z zapisami w Martyrologium Romanum.