Deborah Compagnoni (ur. 1970 w Bormio, Lombardia) – włoska narciarka alpejska, która zakończyła karierę. Zdobyła trzy złote medale zimowych igrzysk olimpijskich w 1992, 1994 i 1998 roku. Choć jej karierę naznaczyły poważne kontuzje kolan, które uniemożliwiły jej udział w konkurencjach szybkościowych, stała się jedną z najlepszych specjalistek slalomu gigantego swojej epoki. Uważa się ją za równą innym sławnym włoskim mistrzom narciarstwa.
Początki kariery
Compagnoni startowała w klubie G.S. Forestale i szybko zwróciła uwagę swoim talentem. Jej pierwsze sukcesy obejmowały tytuł mistrzyni świata juniorek w slalomie gigancie oraz pierwsze podium w Pucharze Świata. Kontuzja kolana odniesiona podczas zjazdu w Val d'Isère sprawiła, że zrezygnowała ze startów w zjeździe, konkurencji, w której mogłaby osiągnąć jeszcze lepsze wyniki. W 1992 roku wygrała swój pierwszy wyścig Pucharu Świata oraz złoty medal olimpijski w supergigancie, ale kontuzja kolana, której doznała dzień później podczas slalomu giganta, ponownie wpłynęła na jej karierę.
Sukcesy olimpijskie i mistrzowskie
Jej kruche kolana ograniczyły liczbę zwycięstw w Pucharze Świata, jednak zwykle osiągała szczytową formę przed najważniejszymi mistrzostwami. Zdobyła olimpijskie złoto w slalomie gigancie w 1994 roku w Lillehammer i powtórzyła ten sukces w 1998 roku w Nagano, gdzie zdobyła także srebrny medal w slalomie. W 1996 roku wywalczyła tytuł mistrzyni świata w slalomie gigancie, a w 1997 roku ponownie zwyciężyła w tej konkurencji, zdobywając także tytuł w slalomie, czego nie dokonała żadna inna włoska narciarka. Jej zwycięstwa w Pucharze Świata wyniosły łącznie 16.}, {
Dziedzictwo
Compagnoni uważana jest za jedną z najważniejszych włoskich narciarek, a trasa Pucharu Świata w jej rodzinnej Santa Caterina Valfurva nosi jej imię. W 1996 roku otrzymała od CONI Złoty Kołnierz za Zasługi dla Sportu. W 2026 roku była jedną z ostatnich osób niosących znicz podczas ceremonii otwarcia zimowych igrzysk olimpijskich Mediolan-Cortina, zapalając olimpijski kocioł w Mediolanie wspólnie z Albertem Tombą.
