Debora była prorokinią i jedyną kobietą pełniącą funkcję sędziego w przedmonarchicznym Izraelu. Mieszkając w regionie Beniamina, sprawowała władzę sądowniczą i dawała prorocze wskazówki w okresie kananejskiego ucisku. Według relacji biblijnych zamieszkiwała między Ramą a Betel, gdzie wydawała wyroki pod palmą daktylową. Najbardziej znana jest z roli w zmobilizowaniu izraelskiego wodza Baraka do starcia z siłami króla Jabina i jego dowódcy, Sisyry, co doprowadziło do znaczącego zwycięstwa militarnego.
Rola biblijna
Jako sędzinka i prorokini, Debora nakazała Barakowi poprowadzić dziesięć tysięcy żołnierzy przeciwko armii kananejskiej. Po jej proroctwie siły izraelskie pokonały armię Sisyry. Zwycięstwo to jest upamiętnione w Pieśni Debory, poetyckim hymnie, który może być jednym z najwcześniejszych przykładów hebrajskiej poezji. Pieśń ta upamiętnia triumf plemion oraz następujące po nim czterdzieści lat pokoju w tej ziemi.
Kontekst historyczny
Badacze spierają się co do dokładnych ram czasowych jej życia, a szacunki wahają się od XII wieku p.n.e. do X wieku p.n.e. Niektórzy badacze łączą opisane w jej narracji konflikty militarne z dowodami archeologicznymi na zniszczenia w Hazor lub Megiddo. Choć jej dokładne daty pozostają przedmiotem dyskusji akademickiej, pozostaje ona centralną postacią w historii starożytnego izraelskiego przywództwa.