Daniela Zanetta była włoską katoliczką urodzoną w 1962 roku, której życie definiowała głęboka pobożność oraz rzadka, wyniszczająca choroba skóry. Jako członkini Ruchu Focolare starała się składać swoje cierpienie fizyczne Bogu, prowadząc jednocześnie aktywne życie duchowe. Mimo częstych hospitalizacji i postępującego charakteru choroby, pozostawała głęboko zaangażowana w życie lokalnej parafii i prowadziła dziennik duchowy. Zmarła w kwietniu 1986 roku; Kościół katolicki uznał ją za osobę o heroicznych cnotach.
Życie i wiara
Od niemowlęctwa Zanetta zmagała się ze znacznymi problemami zdrowotnymi z powodu rzadkiej choroby skóry, która powodowała pęcherze i wymagała częstych interwencji medycznych. W 1973 roku wstąpiła do Ruchu Focolare i utrzymywała duchowy dialog z jego założycielką, Chiarą Lubich. W okresie dojrzewania uczestniczyła w działaniach parafialnych i odwiedzała chore dzieci. Dokumentowała również swoją drogę duchową w dzienniku, powierzając swoje myśli Jezusowi i opowiadając się za świętością życia.
Kult
Proces jej uznania rozpoczął się w 2004 roku, kiedy została ogłoszona Służebnicą Bożą. Po wnikliwym zbadaniu jej życia i charakteru, papież Franciszek ogłosił ją wyniosłą w 2017 roku. Decyzja ta opierała się na uznaniu, że praktykowała ona cnoty heroiczne. Jest upamiętniana w tradycji katolickiej, a jej wspomnienie obchodzi się 14 kwietnia.