Daniel z Padwy był żyjącym w II wieku diakonem z Italii, który służył u boku świętego Prosdocimusza, pierwszego biskupa Padwy. Wywodzący się z żydowskiego pochodzenia, wspierał Prosdocimusza w jego misji ewangelizacji północno-wschodniego regionu Nova. Jego życie zakończyło się męczeństwem, gdy został wleczony przez konia i zmiażdżony. Jest uznawany za świętego w tradycji katolickiej, anglikańskiej i prawosławnej.
Życie i śmierć
Jako wierny pomocnik swojego biskupa, Daniel odegrał kluczową rolę w wczesnej misji chrześcijańskiej. Po jego śmierci, w 1064 roku, jego relikwie zostały przeniesione do Bazyliki Katedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny (Basilica Cattedrale di Santa Maria Assunta). W sztuce religijnej często przedstawiany jest z ręcznikiem i miednicą, co symbolizuje jego służbę biskupowi oraz tradycje rytualnego obmycia wywodzące się z jego dziedzictwa.
Kult i patronat
Święty jest wzywany przez kobiety, których mężowie służą w wojsku, a także przez osoby stojące w obliczu uwięzienia lub osadzenia. Podobnie jak Antoni z Padwy, jest również proszony o pomoc w odnajdywaniu zagubionych przedmiotów. Do miejsc poświęconych jemu należą m.in. kaplica w kościele opactwa Santa Giustina, w której ołtarz przedstawia jego męczeństwo.