Daniel Katounakiotis był greckim mnichem prawosławnym urodzonym w[*] Smyrnie w 1846 roku, który większość życia spędził na górze Athos. Po studiach w Szkole Ewangelickiej poszukiwał życia zakonnego, ostatecznie wstępując do klasztoru św. Pantelejmona w 1866 roku. Po okresach wygnania i służbie w Salonikach powrócił na Świętą Górę, gdzie założył pustelnię w Katounakii. Jest znany ze swoich pism duchowych oraz z założenia bractwa zakonnego, które kontynuuje jego tradycje. Zmarł w 1929 roku i został kanonizowany jako święty w 2020 roku.
Życie i służba

Po spotkaniu różnych starców w młodości, Daniel wstąpił do klasztoru św. Pantelejmona. Wewnętrzne napięcia w klasztorze doprowadziły do jego tymczasowego usunięcia z góry Athos, podczas czego pomagał w odnowie klasztoru św. Anastasii Pharmakolytrii w Salonikach. Po ostatecznym powrocie na Athos odmówił objęcia biskupstwa w rodzinnej Smyrnie, aby prowadzić życie kontemplacyjne. W 1881 roku osiadł w Katounakii, kładąc fundamenty pod Bractwo Danielaioj.
Dziedzictwo i kult
Jako płodny pisarz, Daniel napisał liczne eseje teologiczne i listy. Uczył również hagiografii, a umiejętność tę zachowali jego następcy. Pełnił rolę duchowego przewodnika dla kilku znaczących postaci, w tym Józefa Hesychastę. Patriarchat Ekumeniczny kanonizował go w 2020 roku. W Kościele prawosławnym wspomina się go 7 września.
