Dagobert II był królem Franków z dynastii Merowingów, który rządził Austrazją od około 675 roku aż do swojego zamordowania w 679 roku. Po śmierci ojca, Sygiberta III, został usunięty z linii sukcesji i wysłany na wygnanie jako mnich do Irlandii. Później powrócił, aby odzyskać tron w okresie wojny domowej. Jego krótkie panowanie charakteryzowało się konfliktami z Neustrią, traktatem pokojowym z Longobardami oraz ponownym wprowadzeniem złotych monet.
Życie i panowanie


Po otrzymaniu tonsury, co wykluczało go z sukcesji królewskiej, Dagobert przez wiele lat żył na wygnaniu w Irlandii. Ostatecznie został sprowadzony do Austrazji przez swoich zwolenników, wśród których znajdował się biskup Wilfryd. Podczas panowania walczył ze swoim kuzynem Teuderykiem III i dążył do stabilizacji poprzez dyplomację z królestwem Longobardów. Jego rządy zakończyły się gwałtownie, gdy grupa wysokich rangą możnych spiskowała, aby go zabić.
Kult


Od co najmniej IX wieku Dagobert jest uznawany za męczennika. Jest czczony w tradycji katolickiej i prawosławnej, a jego wspomnienie obchodzi się 23 grudnia. Jego dziedzictwo obejmuje bicie złotych monet, które służą jako dowód historyczny jego władzy w VII wieku.
