Ernesto Che Guevara (1928–1967) był argentyńskim rewolucjonistą marksistowskim, pisarzem, przywódcą partyzantki, dyplomatą, politykiem i teoretykiem wojskowości. Był jedną z głównych postaci rewolucji kubańskiej, a jego stylizowana twarz stała się kontrkulturowym symbolem buntu i powszechnie rozpoznawalnym wizerunkiem w kulturze popularnej. Podziwiany przez wielu ruchów lewicowych, a krytykowany przez innych za autorytaryzm i przemoc, pozostaje postacią budzącą kontrowersje, a jego życie i pisma wciąż są przedmiotem dyskusji.
Młodość i podróże












Ernesto Guevara urodził się w 1928 roku w Rosario w Argentynie, w rodzinie z wyższych sfer, o hiszpańskich, baskijskich i irlandzkich korzeniach. Wychowany w domu o lewicowych sympatiach, wcześnie zaczął odczuwać bliskość z ubogimi. Jako student medycyny podróżował po Ameryce Południowej i był wstrząśnięty ubóstwem, głodem i chorobami, których był świadkiem. Był także sportowcem, graczem w rugby oraz namiętnym czytelnikiem poezji i filozofii politycznej.
Rewolucja kubańska












Po zaangażowaniu w reformy w Gwatemali za prezydenta Jacobo Árbenza, które zakończyły się obaleniem rządu przy wsparciu CIA, Guevara spotkał się w Meksyku z Raúlem i Fidelem Castro i dołączył do ich ruchu. Na jachcie Granma popłynął na Kubę, aby przeciwstawić się dyktatorowi Fulgencio Batiście, awansował na drugiego człowieka w ruchu i odegrał kluczową rolę w kampanii partyzanckiej, która obaliła reżim. W nowym rządzie pełnił kilka funkcji, m.in. ministra przemysłu i prezesa Banku Narodowego.
Dziedzictwo












Guevara napisał podręcznik wojny partyzanckiej oraz wspomnienia z podróży motocyklem, a później dążył do szerzenia rewolucji w Afryce i Ameryce Południowej. Został schwytany w Boliwii przez siły boliwijskie przy pomocy CIA i stracony w 1967 roku. Time zaliczył go do stu najbardziej wpływowych osób XX wieku, a jego fotografia autorstwa Alberta Kordy stała się jednym z najczęściej powielanych obrazów na świecie.
