Charles de Gaulle (1890–1970) był francuskim generałem i mężem stanu, który kierował Wolnymi Siłami Francuskimi walczącymi z hitlerowskimi Niemcami i rządem Vichy podczas II wojny światowej. Przewodniczył Rządowi Tymczasowemu Republiki Francuskiej w latach 1944–1946, a w 1958 roku powrócił do władzy jako premier, po czym ustanowił Piątą Republikę Francuską i pełnił funkcję jej prezydenta do swojej rezygnacji w 1969 roku. Jego polityka zagraniczna kładła nacisk na niezależność narodową, w tym na wycofanie Francji ze zintegrowanego dowództwa wojskowego NATO oraz rozwój własnej broni jądrowej.
Przywództwo w czasie wojny












Po niemieckiej inwazji w maju 1940 roku de Gaulle odmówił uznania rozejmu podpisanego przez jego rząd i uciekł do Wielkiej Brytanii. W swoim Apelu z 18 czerwca wzywał Francuzów do kontynuowania walki. Kierował Wolnymi Siłami Francuskimi, a następnie stanął na czele Francuskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego, stając się niekwestionowanym przywódcą Wolnej Francji. W czerwcu 1944 roku objął kierownictwo Rządu Tymczasowego, tymczasowego rządu Francji po jej wyzwoleniu, i wprowadził kierowaną przez państwo politykę gospodarczą, której towarzyszyły trzy dekady szybkiego wzrostu.
Powrót do władzy












Gdy wojna w Algierii zagroziła obaleniem niestabilnej Czwartej Republiki, Zgromadzenie Narodowe w maju 1958 roku przywróciło de Gaulle'a do władzy. Założył on Piątą Republikę z silną pozycją prezydenta i jeszcze w tym samym roku został wybrany na prezydenta. Nadzorował uzyskanie przez Algierię niepodległości, co rozgniewało pieds-noirs oraz część francuskich sił zbrojnych. Przywrócił także bliskie stosunki z Niemcami Zachodnimi za rządów Konrada Adenauera, a Traktat elizejski z 1963 roku został podpisany z jego inicjatywy.
