Charles Wesley był wpływowym angielskim duchownym anglikańskim i centralną postacią ruchu metodystycznego. Urodzony w Epworth w 1707 roku, był wszechstronnym teologiem, filozofem i kaznodzieją, który współprowadził odrodzenie metodystyczne wraz ze swoim bratem, Johnem. Po ewangelicznej konwersji w 1738 roku stał się znany z głoszenia kazań na otwartym polu. Przez całe życie pozostawał płodnym pisarzem, komponując ponad 6500 hymnów, które stały się fundamentem tożsamości ruchu.
Życie i posługa
Po pomocy w założeniu Oxford Holy Club w 1729 roku, Wesley został ordynowany na księdza w 1735 roku. W tym samym roku udał się do Georgii w Ameryce. Mieszkał w kilku miejscach, w tym w Bristolu i Londynie, a w 1749 roku poślubił Sarah Gwynne. Jego posługa charakteryzowała się aktywnym głoszeniem oraz znaczącą rolą w kierowaniu rozwijającym się ruchem metodystycznym.
Twórczość literacka
Wesley jest powszechnie rozpoznawany dzięki swojemu ogromnemu wkładowi w literaturę religijną. Jako hymnograf stworzył rozległy dorobek przekraczający 6500 kompozycji. Hymny te służyły jako kluczowe narzędzia odrodzenia metodystycznego, pomagając szerzyć idee teologiczne poprzez pieśń. Jego różnorodne role pisarza, kaznodziei i teologa pozwoliły mu kształtować krajobraz duchowy swojej epoki.