Charles Schilling był norweskim kapłanem zakonu barnabitów i malarzem, urodzonym w Oslo w 1835 roku. Pierwotnie ateista, przeszedł na katolicyzm podczas studiów artystycznych w Düsseldorfie w wieku dziewiętnastu lat. Po nawróceniu ostatecznie porzucił karierę malarską, aby skupić się na modlitwie i działalności charytatywnej. Został święcimony na kapłana w Bourges we Francji w 1875 roku i służył jako duchowy kierownik w zakonie barnabitów. Podczas swoich ostatnich lat w Mouscron w Belgii, jego reputacja świętości przyniosła mu przydomki „wysoki święty” oraz „święty z Mouscron”.
Życie i służba
Po wstąpieniu do Kościoła katolickiego w 1854 roku, Schilling poświęcił się życiu religijnemu. Jako członek Duchownych Kanoników św. Pawła pracował we Francji, Włoszech i Belgii. Jego przejście od artysty do duchownego stanowiło znaczącą zmianę w kierunku przywództwa duchowego, w którym prowadził innych pełniąc rolę kierownika duchowego.
Kult i uznanie
Po jego śmierci w 1907 roku, wiele osób odwiedzało jego grób. W 1936 roku jego szczątki zostały przeniesione do bocznej kaplicy w kościele barnabitów. Jest jedynym norweskim duchownym z okresu po reformacji, wobec którego toczy się oficjalna procesja kanonizacyjna. Jako ogłoszony Sługą Bożym, a później Venerabile (czcigodnym), pozostaje postacią pielgrzymkową.