Charles Brent był wpływowym biskupem episkopalnym i kapelanem wojskowym, który żył w latach 1862–1929. Urodzony w Ontario, służył jako pierwszy biskup misyjny Filipin, a później przewodniczył diecezji zachodniego Nowego Jorku. Podczas pierwszej wojny światowej pełnił funkcję kapelana generalnego Sił Ekspedycyjnych Stanów Zjednoczonych. Poza swoimi obowiązkami kościelnymi był znaczącą postacią w dyplomacji międzynarodowej, szczególnie opowiadając się za globalną regulacją stosowania narkotyków poprzez ustanowienie pierwszych międzynarodowych traktatów dotyczących kontroli opium.
Kariera kościelna
Po święceniach Brent pełnił różne role duszpasterskie w Buffalo i Bostonie. Jego czas spędzony w South End w Bostonie, podczas pracy w parafii św. Szczepana, koncentrował się na służeniu ubogim społecznościom poprzez domy misyjne i kwatery. Jego przywództwo na Filipinach oraz późniejsza rola w Nowym Jorku ugruntowały jego reputację oddanego sługi Kościoła, charakteryzującego się proroczym i pasterskim podejściem do swojej posługi.
Działalność wojskowa i globalna
Podczas pierwszej wojny światowej Brent służył jako kapelan generalny sił amerykańskich. Pozostawił również trwały ślad w prawie międzynarodowym, proponując powołanie Międzynarodowej Komisji Opiumowej. Inicjatywa ta doprowadziła do Pierwszej Międzynarodowej Konferencji Opiumowej w 1912 roku, która zaowocowała pierwszym na świecie międzynarodowym traktatem kontrolującym używanie narkotyków.