Cezary Baroniusz był włoskim kardynałem i historykiem należącym do Oratorium św. Filipa Neri. Urodzony w Sorze około 1538 roku, przeszedł od studiów prawniczych do teologii po dołączeniu do kręgu Filipa Neri w Rzymie. Zyskał sławę jako prefekt Biblioteki Watykańskiej i służył jako kardynał za pontyfikatu papieża Klemensa VIII. Jest najbardziej znany ze swojej monumentalnej chronologicznej historii Kościoła, która miała stanowić naukową odpowiedź na współczesne antykatolickie krytyki historyczne.
Dzieła historyczne

Jego najważniejszym osiągnięciem były Annales Ecclesiastici, dwunastotomowa seria wydana w latach 1588–1607. Dzieło to wykorzystywało ścisłe podejście chronologiczne do historii kościelnej. Dodatkowo przygotował nowe wydanie Martyrologium Romanum, stosując krytyczne metody historyczne w celu dopracowania wpisów. Często kojarzy się go również z uwagą, że Biblia wyjaśnia, jak dotrzeć do nieba, a nie mechanikę niebios.
Życie i służba
Po ukończeniu studiów prawniczych w Rzymie, Baroniusz został oratorianinem i ostatecznie zastąpił Filipa Neri jako przełożony Oratorium Rzymskiego. Jego naukowa reputacja doprowadziła do mianowania go kardynałem i szefem Biblioteki Watykańskiej. W trakcie swojej kariery był nawet rozważany jako kandydat do sprawowania urzędu papieża podczas dwóch różnych konklawe, choć opór polityczny ze strony Hiszpanii uniemożliwił jego wybór.
Kult
Doceniony za pobożność, Baroniusz został ogłoszony wyniosłym przez papieża Benedykta XIV w 1745 roku. Zmarł w Rzymie w 1607 roku i został pochowany w kościele Santa Maria in Vallicella. Jego reputacja świętości sprawiła, że w tradycji katolickiej wciąż istnieje zainteresowanie jego procesem kanonizacyjnym.
