Carlo Gnocchi był włoskim księdzem, pedagogiem i pisarzem, urodzonym w 1902 roku w San Colombano al Lambro. Po święceniach kapłańskich w 1925 roku poświęcił dużą część swojej posługi duchowemu przewodnictwu młodzieży. Podczas II wojny światowej służył jako kapelan wojskowy jednostek Alpini, przeżywając surowe warunki na froncie rosyjskim. Po zakończeniu konfliktu poświęcił życie niesieniu pomocy tym, którzy ucierpieli w wyniku wojny, w szczególności sierotom i dzieciom z niepełnosprawnościami, poprzez różne fundacje charytatywne i ośrodki edukacyjne.
Życie i posługa
Po stracie ojca i dwóch braci w dzieciństwie, Gnocchi wstąpił do seminarium i został ordynowany w 1925 roku. Służył jako duchowy przewodnik i kapelan, pracując m.in. ze studentami w Instytucie Gonzaga. Podczas wojny wspierał żołnierzy na frontach grecko-albańskim i rosyjskim. Po zakończeniu walk działał jako posłaniec dla rodzin poległych oraz pomagał uchodźcom i Żydom w ucieczce do Szwajcarii.
Działalność charytatywna
Zainspirowany cierpieniem, którego był świadkiem, założył kilka organizacji wspierających ofiary wojny. Powołał do życia Fundację dla Inwalidów Dziecięcych, która później przekształciła się w Fundację Młodzieżową (Juvenile Foundation). Jego praca koncentrowała się na opiece nad sierotami, niepełnosprawnymi weteranami oraz dziećmi cierpiącymi na polio. Był również autorem pism, takich jak „Pedagogia niewinnego cierpienia”, aby odpowiedzieć na potrzeby osób dotkniętych zniszczeniami wojennymi.
Kult
Kościół katolicki uznaje go za błogosławionego. Jest wspominany ze względu na głębokie oddanie wykluczonym oraz poświęcenie edukacji młodzieży. Jego wspomnienie obchodzi się 25 października.