C to uniwersalny język programowania stworzony w 1972 roku przez Dennisa Ritchiego. Zapewnia programistom stosunkowo bezpośredni dostęp do możliwości typowych architektur procesorów i jest wykorzystywany w zastosowaniach od superkomputerów po mikrokontrolery. Od dawna służy do tworzenia jąder systemów operacyjnych, sterowników urządzeń i stosów protokołów, choć jego znaczenie w oprogramowaniu użytkowym maleje.
Geneza i standaryzacja


Ritchie opracował język C w Bell Labs w latach 1972–1973 jako następcę języka B. Po raz pierwszy wykorzystano go do pisania narzędzi dla systemu Unix, a później do ponownej implementacji jądra Unixa. W latach 80. XX wieku język szeroko się rozpowszechnił, a kompilatory były dostępne dla niemal wszystkich nowoczesnych systemów. Książka „The C Programming Language”, napisana wspólnie z jego twórcą, przez długi czas pełniła rolę de facto standardu. Od 1989 roku język jest standaryzowany przez ANSI, a później wspólnie przez ISO i IEC.
Konstrukcja i cechy


C jest imperatywnym językiem proceduralnym, który obsługuje programowanie strukturalne, zakres leksykalny i rekurencję, z systemem typów statycznych. Jego rdzeń jest niewielki, a takie funkcje jak wejście i wyjście, obsługa łańcuchów znaków oraz funkcje matematyczne pochodzą z bibliotek standardowych. Programy pisane z myślą o przenośności można kompilować na wiele platform przy niewielkich zmianach w kodzie źródłowym. Cechy nieobecne w tym języku, takie jak programowanie obiektowe czy odśmiecanie pamięci, można dodać za pomocą zewnętrznych bibliotek.
