Blackjack to kasynowa gra bankowa i najpowszechniej grywana tego typu na świecie. Rozgrywa się ją taliami po 52 karty i należy ona do światowej rodziny gier określanych jako dwudziestka jeden, do której zaliczają się także europejskie gry vingt-et-un i pontoon oraz rosyjska gra Ochko. W odróżnieniu od wielu gier kasynowych jest to gra karciana porównawcza, w której gracze rywalizują z krupierem, a nie między sobą.
Pochodzenie i historia
Bezpośrednim poprzednikiem blackjacka była angielska odmiana dwudziestki jeden o nazwie vingt-un, której pochodzenie jest nieznane. Najwcześniejsza pisemna wzmianka pojawia się w dziele Miguela de Cervantesa, którego opowiadanie o oszustach kartowych w Sewilli opisuje grę w veintiuno, polegającą na zdobyciu 21 punktów bez ich przekroczenia. Zasady angielskiej wersji ukazały się w Wielkiej Brytanii w 1800 roku, a gra dotarła do Stanów Zjednoczonych na początku XIX wieku. Amerykański vingt-un przemianowano później na blackjack około 1899 roku, a w 1956 roku artykuł o optymalnej strategii położył podwaliny pod późniejsze próby pokonania gry.
Zasady gry
Gracze starają się uzyskać sumę kart wyższą od ręki krupiera, nie przekraczając 21, albo zatrzymują się przy określonej sumie i liczą na to, że krupier przekroczy 21. Karty liczbowe liczy się według nominału, karty figurowe jako 10, a as jako 1 lub 11. Suma dwóch kart wynosząca 21 nazywana jest blackjackiem lub naturalem i jest najmocniejszą ręką. Gracze stawiają zakłady w wyznaczonych polach, a krupier rozdaje karty zgodnie z ruchem wskazówek zegara, począwszy od swojej lewej strony; zasady dotyczące kart zakrytych i sprzętu do rozdawania różnią się w zależności od kasyna i jurysdykcji.