Bernardyn Realino był włoskim jezuitą żyjącym w XVI wieku, znanym ze swojej szerokiej działalności duszpasterskiej w Neapolu i Lecce. Urodzony w szlacheckiej rodzinie w Carpi, początkowo studiował prawo w Bolonii, gdzie uzyskał doktorat i pełnił różne funkcje miejskie, w tym sędziego i poborcy podatkowego. Jego życie zmieniło się po potężnym kazaniu w Neapolu, które zainspirowało go do wstąpienia do Towarzystwa Jezusowego w 1564 roku. Później stał się oddanym kaznodzieją, nauczycielem katechetyki oraz założycielem jezuickiego kolegium w Lecce.
Życie religijne
Po święceniach Realino skupił się na służbie duchowej, często prowadząc misje parafialne i nauczając. Zainicjował ruch mający na celu poprawę wykształcenia moralnego i teologicznego kapłanów diecezjalnych. W Lecce był wysoko ceniony za swoje kazania oraz troskę o ubogich i niewolników galerników. Większość swoich późniejszych lat spędził w Lecce, gdzie ostatecznie poproszono go, aby służył jako patron miasta.
Kult
Uznany za osobę o heroicznych cnotach, Realino został ogłoszony błogosławionym w 1838 roku jako Venerabilis. Został beatyfikowany przez papieża Leona XIII w 1896 roku, a następnie kanonizowany przez papieża Piusa XII w 1947 roku. Po kanonizacji został ogłoszony patronem Lecce. Jego relikwie znajdują się w kościele Chiesa del Gesù, a jego wspomnienie obchodzi się 2 lipca.