Benedykt Ricasoli był włoskim mnichem i pustelnikiem żyjącym w XI wieku, pochodzącym z bogatej rodziny z Gaiole in Chianti. Wychowany w klasztorze San Lorenzo, który należał do zakonu vallombrosanów, ostatecznie poszukiwał bardziej samotnego życia. Za zgodą opata Azzo żył jako pustelnik na pobliskiej górze, do wspólnoty zakonnej powracając jedynie w niedziele i święta, aby sprawować Mszę świętą. Zmarł w swojej celi w Badia a Coltibuono 20 stycznia 1107 roku.
Życie i ascetyzm

Po wstąpieniu do klasztoru Benedykt poświęcił się życiu pełnemu głębokiej pobożności. Większość czasu spędzał na poście, modlitwie i czuwaniach nocnych. Jego ascetyczny tryb życia charakteryzował się oddzieleniem od głównej wspólnoty, choć utrzymywał duchowe więzi ze współbraćmi poprzez regularny udział w liturgii.
Kult i dziedzictwo
W 1430 roku odnaleziono jego niezniszczalne ciało i złożono je pod głównym ołtarzem kościoła klasztornego w Coltibuono. Choć zakon vallombrosanów czcił go krótko po śmierci, jego status błogosławionego został oficjalnie potwierdzony przez papieża na początku XX wieku. Jego wspomnienie obchodzi się 20 stycznia.
