Benedykt I był biskupem Rzymu, który sprawował swoją funkcję od 575 roku do śmierci w 579 roku. Urodzony w Rzymie w rodzinie Bonifacego, kierował Kościołem w burzliwym okresie charakteryzującym się ekspansją Longardów na terenie Italii. Jego pontyfikat naznaczony był znacznymi trudnościami, w tym okresami głodu dotykającymi Rzym oraz różne regiony bizantyjskiej Italii. Z powodu postępów militarnych Longardów, proces potwierdzenia jego wyboru przez cesarza w Konstantynopolu uległ opóźnieniu o niemal jedenaście miesięcy.
Życie i panowanie

Podczas swojego pontyfikatu Benedykt odpowiadał na potrzeby Kościoła i miasta w obliczu powszechnej niestabilności. Przekazał ziemię opatowi klasztoru św. Marka niedaleko Spoleto, aby rozwiązać spory własnościowe. Jego praca administracyjna obejmowała święcenia licznego duchowieństwa, w tym piętnastu kapłanów i dwudziestu jeden biskupów. Obecność Longardów ograniczyła zachowane zapisy jego działalności poza Rzymem, gdyż konflikt zakłócił wiele transakcji regionalnych.
Śmierć i pochówek
Benedykt zmarł w Rzymie 30 lipca 579 roku. Został złożony do grobu w przedsionku zakrystii w Bazylice św. Piotra (starej). Jego następcą został Pelagiusz II, który został konsekrwowany jeszcze w tym samym roku.
