Bazyli Kalika był XIV-wiecznym duchownym prawosławnym, który pełnił urząd arcybiskupa nowogrodzkiego i pskowskiego w latach 1330–1352. Początkowo był księdzem w Nowogrodzie, został wybrany na arcybiskupstwo przez radę miejską, a później wyświęcony w Wołyniu. Jego przydomek, oznaczający pielgrzyma, prawdopodobnie odnosi się do podróży, którą odbył do Ziemi Świętej. Znany jest przede wszystkim z przywrócenia autorytetu i wpływów swojej funkcji, które ucierpiały po najazdzie mongolskim.
Życie i działalność

W czasie swojej kadencji Bazyli podjął się znaczących projektów budowlanych, w tym wzniesienia kamiennego muru wokół Detineca i renowacji Soboru Świętej Mądrości. Był zdecydowaną postacią polityczną, nawigując w skomplikowanych relacjach ze Szwecją i mediując w lokalnych zamieszkach. W ostatnim roku życia udał się do Pskowa, aby prowadzić nabożeństwa podczas epidemii zarazy. Podczas powrotu do Nowogrodu zaraził się chorobą i zmarł w lipcu 1352 roku.
Kult

Cerkiew prawosławna rosyjska uznaje go za świętego. Jego pamięć jest również zachowywana w Cerkwi prawosławnej w Ameryce oraz niektórych tradycjach wschodnio-katolickich. Wspominany jest corocznie 3 lipca. Jego szczątki spoczywają w Soborze Świętej Mądrości w Nowogrodzie, gdzie został pochowany po śmierci.
