Badurad był katolickim biskupem w IX wieku, który sprawował władzę w diecezji paderborskiej od 815 roku aż do swojej śmierci w 862 roku. Urodzony w saskiej szlachcie w czasie wojen saskich, odebrał wykształcenie w katedrze w Würzburgu. Jako zaufana postać na dworze cesarskim Ludwika Pobożnego, służył jako królewski emisariusz i uczestniczył w ważnych soborach kościelnych. Jest wspominany dzięki swoim staraniom o umocnienie wiary swojego ludu poprzez pozyskiwanie świętych relikwii.
Kariera kościelna
Po sukcesji po biskupie Hathumarze, Badurad uzyskał od cesarza Ludwika Pobożnego immunitet kościelny dla swojej katedry. Odgrywał centralną rolę w życiu religijnym regionu, poświęcając główny ołtarz w opactwie w Corvey. Podczas swojej długiej kadencji uczestniczył w różnych soborach, w tym w zgromadzeniach w Moguncji, i pełnił funkcję sędziego podczas ważnych procesów tamtej epoki.
Relikwie i wiara
Aby zwalczać lokalne przesądy i zachęcać do prawowitego kultu, Badurad aktywnie poszukiwał świętych relikwii. Sprowadził szczątki świętego Liboriusza z Le Mans do Paderbornu, a także pozyskał relikwie świętego Landelina z Cambrai. Wierzył, że obecność tych świętych szczątków oraz związane z nimi cuda pomogą prowadzić prosty lud ku prawdziwej pobożności.
Dziedzictwo i śmierć
Poglądy polityczne Badurada uległy zmianie po śmierci Ludwika Pobożnego, co doprowadziło do tymczasowej utraty biskupstwa, gdy poparł on Lothara. W późniejszych latach stał się mniej zaangażowany w politykę cesarską. Zmarł w 862 roku, a jego śmierć została odnotowana w nekrologach zarówno katedry w Paderbornie, jak i klasztoru Abdinghof. Jest czczony jako święty.