Aymard z Cluny był benedyktyńskim mnichem żyjącym w X wieku, który sprawował urząd trzeciego opata klasztoru w Cluny we Francji. Po śmierci Odo, mnisi wybrali Aymarda na przywódcę wspólnoty, co miało być zainspirowane symbolicznym widokiem jego przybycia do klasztoru na koniu niosącym ryby. Podczas swojego panowania skupiał się na praktycznej administracji dobrami klasztornymi i rozszerzył jurysdykcję opactwa o dwa dodatkowe klasztory. W Kościele katolickim jest uznawany za błogosławionego.
Życie i przewodnictwo
Aymard przestrzegał surowo Reguły św. Benedykta. Był ceniony za swoje talenty organizacyjne, szczególnie w zarządzaniu rosnącymi zasobami materialnymi i majątkiem opactwa. Za jego rządów wpływ Cluny rozszerzył się poprzez włączenie do jego jurysdykcji klasztorów w Sauxillanges oraz w pobliżu St Paul-Trois-Chateaux.
Rezygnacja i śmierć
W 954 roku, po utracie wzroku, Aymard zrezygnował ze swojego stanowiska, stwierdzając, że nie może już wypełniać swoich obowiązków. Jako swojego następcę zarekomendował Majolusa, który ostatecznie przyjął tę rolę. Aymard spędził pozostałe lata w infirmerii, gdzie żył aż do śmierci w 965 roku. Jest czczony jako błogosławiony, a jego wspomnienie obchodzi się 19 listopada.