Augustyn z Hippony, znany także jako św. Augustyn, był chrześcijańskim teologiem i filozofem, który pełnił urząd biskupa Hippony Regiusz. Urodzony w 354 roku w Tagaście w rzymskiej prowincji Numidia, jest powszechnie uznawany za jednego z najbardziej wpływowych filozofów w historii Zachodu oraz za jednego z najważniejszych ojców Kościoła łacińskiego. Jego pisma ukształtowały doktrynę chrześcijańską dotyczącą łaski, grzechu pierworodnego i Kościoła, a jego autobiografia, Wyznania, uważana jest za pierwszą autobiografię w literaturze zachodniej.
Młodość i nawrócenie
Augustyn wychowywał się pod opieką pobożnej chrześcijanki, matki Moniki, oraz ojca, który przyjął chrzest dopiero na łożu śmierci. Jako student w Kartaginie czytał zaginiony dialog Cycerona Hortensjusz, który obudził w nim miłość do mądrości, a przez pewien czas wyznawał manicheizm. Po przejściu przez neoplatonizm został ochrzczony w 386 roku przez świętego Ambrożego z Mediolanu, a następnie wypracował własne podejście do filozofii i teologii.
Najważniejsze dzieła i idee
Augustyn znany jest jako Doktor Łaski dzięki nauczaniu o konieczności niezasłużonej łaski dla zbawienia oraz o naturze grzechu pierworodnego. W dziele O państwie Bożym opisał Kościół jako duchowe miasto wyodrębnione spośród ziemskiego miasta, pisane na tle upadku Cesarstwa Zachodniorzymskiego. Do jego innych znanych dzieł należą O Trójcy Świętej i O nauce chrześcijańskiej, a szeroko uznaje się także jego wkład w teorię wojny sprawiedliwej.
Dziedzictwo
Augustyn jest uznawany za świętego przez Kościół katolicki, Kościół prawosławny, kościoły luterańskie oraz Wspólnotę Anglikańską. Jest jednym z czterech wielkich ojców Kościoła łacińskiego i był najczęściej cytowanym autorem w Summa Theologiae Tomasza z Akwinu. Wielu protestantów, zwłaszcza kalwinistów i luteranów, uważa go za teologicznego prekursora reformacji, choć Kościół katolicki kwestionuje tę interpretację.