Arystoteles (384–322 p.n.e.) był starogreckim filozofem i uczonym wszechstronnym, którego pisma obejmowały nauki przyrodnicze, filozofię, językoznawstwo, ekonomię, politykę, psychologię i sztuki. Założył szkołę perypatetyczną w Likeionie w Atenach, dając początek tradycji arystotelesowskiej, która trwała po nim. Jego systematyczne metody i szeroka synteza wcześniejszych filozofii wywarły trwały wpływ, a jego dzieło uważa się często za fundament rozwoju nowoczesnej nauki.
Młodość i wykształcenie











Niewiele wiadomo w sposób pewny o życiu Arystotelesa, a starożytne biografie są często spekulacyjne. Urodził się w Stagirze w regionie Chalkidyki w północnej Grecji. Jego ojciec, Nikomachos, był lekarzem macedońskiego króla, co może tłumaczyć wczesne zainteresowanie Arystotelesa biologią i medycyną. Osierocony we wczesnym wieku, został wychowany przez opiekuna. Mniej więcej w wieku siedemnastu lub osiemnastu lat udał się do Aten i przez blisko dwadzieścia lat studiował w Akademii Platona, zdobywając od Platona przydomek „umysłu szkoły”, a po śmierci Platona ją opuścił.
Nauczyciel Aleksandra










W 343 lub 342 p.n.e. Filip II Macedoński zaprosił Arystotelesa, by został nauczycielem jego młodego syna Aleksandra w Mieziie w pobliżu Pelli. Wykształcenie Aleksandra obejmowało zapewne etykę, politykę i literaturę, a według przekazów Arystoteles zachęcał go do podbojów na Wschodzie. Po zamordowaniu Filipa w 336 p.n.e. Arystoteles wrócił do Aten, gdzie jako metojk nie mógł posiadać nieruchomości, wynajął więc Likeion, budynek z gimnazjum i kolumnadą, który nadał nazwę szkole perypatetycznej. Nauczał tam przez około dwanaście lat i zgromadził dużą bibliotekę.
Dziedzictwo










Zachowała się zaledwie około jedna trzecia z licznych dzieł Arystotelesa, a większość z nich nie była przeznaczona do publikacji. Jego poglądy ukształtowały średniowieczną naukę zarówno w myśli islamskiej, jak i chrześcijańskiej, a jego nauka o przyrodzie pozostawała wpływowa aż do renesansu, dopóki nie została systematycznie zastąpiona w czasie oświecenia. Jego dzieło zawiera najwcześniejsze znane systematyczne studium logiki, które wpływało na myślicieli aż do XIX wieku. Jego etyka odzyskała także uwagę dzięki nowoczesnej etyce cnót.
