Aretas z Kijowa był w XII wieku mnichem należącym do Ławry kijowskiej Peczerskiej. Pochodził z Połacka, a jego życie charakteryzowało się znacznym bogactwem oraz wyraźną niechęcią do jałmużnowania ubogim. Po okresie intensywnego cierpienia osobistego i kryzysu duchowego wywołanego napadem rabunkowym, przeszedł głęboką przemianę. Zmiana ta skłoniła go do przyjęcia życia w odosobnieniu i ascetyzmu przed śmiercią w Kijowie w drugiej połowie XII wieku.
Życie i przemiana
Według Paterikonu kijowskiej Peczerskiej, Aretas był bogatym człowiekiem, który początkowo odmawiał dawania jałmużny. Po tym, jak został okradziony, zareagował gniewem i niesłusznie oskarżył niewinnych ludzi. Po ciężkiej chorobie i duchowej wizji obejmującej anioły i demony, pokutował za swój brak wdzięczności. To duchowe przebudzenie skłoniło go do wejścia na drogę życia w odosobnieniu, gdzie żył jako pustelnik aż do śmierci.
Kult
Kościół prawosławny uznaje go za świętego. Jego wspomnienie obchodzi się 24 października; jest on również uwzględniony w zgromadzeniu Czcigodnych Ojców Bliskich Jaskiń. Spoczywa w Bliskich Jaskiniach Ławry kijowskiej Peczerskiej, gdzie jego pamięć jest zachowana poprzez tradycje monastyczne.