Antoza z Mantinei była VIII-wieczną bizantyjską pustelnicą i opatką, która żyła w pobliżu Konstantynopola. Po praktykowaniu ascetyzmu w górskiej samotności, założyła dwa klasztory: jeden dla mężczyzn i jeden dla kobiet. Jako przywódczyni wspólnoty żeńskiej sprawowała nadzór nad dziewięćdziesięcioma zakonnicami, znanymi ze swojej dyscypliny duchowej. Ponieważ sprzeciwiała się ikonoklastycznej polityce cesarza Konstantyna V, została aresztowana i poddana torturom wraz ze swoimi zwolennikami oraz swoim siostrzeńcem, opatem klasztoru męskiego.
Życie i opór
Sprzeciw Antozy wobec cesarskiego ikonoklazmu doprowadził do surowych prześladowań. Jej życie zostało jednak oszczędzone po tym, jak przepowiedziała bezpieczne narodziny bliźniąt cesarzowej. W następstwie tego wydarzenia cesarzowa przekazała jej kilka posiadłości. Antoza ostatecznie powróciła do swojego klasztoru, gdzie żyła aż do śmierci w 759 roku. Została pochowana w swojej własnej celi.
Dziedzictwo i kult
Córka cesarzowej, która została nazwana na cześć Antozy i kształcona przez nią, została później świętą i założyła pierwszy chrześcijański sierociniec. Antoza jest wspominana jako wyznawczyni wiary (confessor) za wytrwanie w cierpieniu. W tradycji prawosławnej jest czczona w dniu swojego święta, które przypada 27 lipca.