Antonio di Gerace był włoskim mnichem i pustelnikiem żyjącym w X wieku w Kalabrii. Postępując zgodnie z regułą bazyliańską, prowadził życie skrajnej prostoty i oderwania od dóbr doczesnych. Mieszkał w klasztorze San Filippo niedaleko Locri, gdzie współżył z innymi ascetami: Nikodemem z Mammoli oraz Jeiunio z Gerace. Jego droga duchowa była definiowana przez głębokie oddanie modlitwie i surową pokutę.
Życie i ascetyzm
Jako mnich pokutny, Antonio skupiał swoje istnienie na oddaniu duchowym. Prowadził skromne życie charakteryzujące się intensywną modlitwą i nieustanną pokutą. Pozostał w klasztorze w Locri, gdzie ostatecznie zmarł. Wiele cudów przypisuje się jemu, które miały miejsce zarówno za jego życia, jak i po jego śmierci.
Kult
Kościół katolicki uznaje go za świętego. Jego pamięć jest czczona corocznie 23 sierpnia, zgodnie z datą zapisaną w Martyrologium Romanum. Spoczywa w klasztorze, w którym spędził swoje ostatnie dni.