Antonin Bajewski był polskim franciszkaninem i księdzem, urodzonym w Wilnie w 1915 roku. Po wstąpieniu do Zgromadzenia Mniejszej Prowincji w 1934 roku, został ordynowany w 1939 roku i służył jako wikariusz Maksymiliana Kolbego. Podczas okupacji niemieckiej zarówno on, jak i Kolbe zostali aresztowani. Podczas uwięzienia Bajewski wspierał współwięźniów, dzieląc się z nimi jedzeniem i podnosząc ich morale. Ostatecznie został skierowany do obozu koncentracyjnego Auschwitz, gdzie zmarł na tyfus w maju 1941 roku.
Życie i śmierć
Po święceniach Bajewski ściśle współpracował z Maksymilianem Kolbego. Po aresztowaniu przez siły niemieckie wykazywał się wielką współczucią wobec innych więźniów, dzieląc się z nimi własnymi racjami żywnościowymi. Jego starania o podtrzymanie morale otaczających go ludzi trwały aż do deportacji do obozu koncentracyjnego Auschwitz. Tam zapadł na tyfus, który doprowadził do jego śmierci w maju 1941 roku.
Kult
Kościół katolicki uznaje go za świętego i męczennika. Został beatyfikowany w 1999 roku przez papieża Jana Pawła II w grupie znanej jako 108 męczenników II wojny światowej. Jego wspomnienie obchodzi się 7 maja oraz 12 czerwca, przy czym ta druga data jest zbiorowym świętem tej grupy męczenników.