Antonietta Meo była młodą włoską dziewczynką mieszkającą w Rzymie na początku XX wieku. Urodzona w 1930 roku, stała się znana ze swojej głębokiej pobożności mimo cierpienia na osteosarcoma, nowotwór kości. Nawet po amputacji nogi zachowała pogodny i charyzmatyczny duch. Kościół katolicki uznał ją za wyniosłą, co czyni ją jedną z najmłodszych osób branych pod uwagę w procesie beatyfikacji w nowoczesnej historii.
Życie i wiara
Po urazie kolana, który doprowadził do diagnozy nowotworu, Antonietta z wielką odwagą zmierzyła się ze stratą nogi. Była znana z pisania ponad stu listów i wierszy do Jezusa i Najświętszej Maryi Panny, w których często opisywała wizje duchowe. Swoje fizyczne cierpienie postrzegała jako sposób na składanie ofiar za nawrócenie innych. Przez całe krótkie życie aktywnie uczestniczyła w sakramentach, a nauczyciele zwracali uwagę na jej radosną osobowość.
Kult
Cnoty religijne dziewczynki zostały oficjalnie uznane przez papieża Benedykta XVI w 2007 roku. Jej szczątki spoczywają w Bazylice Santa Croce in Gerusalemme, gdzie znajduje się relikwiarz z pamiątkami z jej życia. Jej wspomnienie obchodzi się 3 lipca, w rocznicę jej śmierci w 1937 roku.