Antoni Wielki był egipskim chrześcijańskim mnichem i pustelnikiem żyjącym w III i IV wieku. Urodzony w Komie w bogatej rodzinie, przekazał swój spadek ubogim, aby podążać drogą życia ascetycznego. Jest powszechnie uznawany za postać założycielską chrześcijańskiego monastycyzmu, często nazywany Ojcem Wszystkich Mnichów. Po okresie życia jako pustelnik w różnych miejscach na pustyni, w tym w rzymskim forcie, ostatecznie kierował rosnącą wspólnotą uczniów. Jego życie i duchowe zmagania zostały słynnie opisane przez Atanazego Aleksandryjskiego, co pomogło rozprzestrzenić ideały monastyczne w całym chrześcijańskim świecie.
Życie i asceza


Po śmierci rodziców Antoni przyjął życie skrajnej surowości. Spędził lata żyjąc na pustyni Nitryjskiej, a później wycofał się w góry w pobliżu Nilu, aby żyć w całkowitej samotności. Podczas pobytu na pustyni przestrzegał surowej diety składającej się z chleba, soli i wody. Jego duchowe walki z różnymi pokusami i demonami stały się legendarne, stanowiąc powracający motyw w dużej części chrześcijańskiej sztuki i literatury.
Dziedzictwo i kult


Biografia napisana przez Atanazego służyła jako znaczące dzieło literackie, które wprowadziło ideał ascetyczny zarówno na Wschód, jak i na Zachód. Antoni jest czczony w tradycjach katolickiej, wschodnioortodoksyjnej, anglikańskiej oraz orientalnej. Wzywa się go o ochronę przed zaraźnymi chorobami skóry, które historycznie nazywano ogniem świętego Antoniego. Jego święto jest obchodzone 17 stycznia w kilku tradycjach, podczas gdy kalendarz koptyjski upamiętnia go 22 Tobi.
