Antonio Lucci był włoskim franciszkaninem żyjącym w XVIII wieku, który sprawował urząd biskupa Bovino. Urodzony jako Angelo Nicola Lucci w 1682 roku, w 1698 roku wstąpił do zakonu franciszkanów konwentualnych, przyjmując imię zakonne Antonio. Po ukończeniu studiów teologicznych i nauczaniu w różnych instytucjach, w tym na Papieskim Uniwersytecie św. Bonawentury, został mianowany biskupem przez papieża Benedykta XIII. Zarządzał swoją diecezją od 1729 roku aż do śmierci w 1752 roku, zyskując uznanie dzięki swojej wiedzy teologicznej oraz oddaniu duchowemu dobrobytowi swojej wspólnoty.
Życie i posługa
Jako biskup, Lucci koncentrował się na odnowieniu praktycznego stosowania Ewangelii wśród wiernych i często odwiedzał lokalne parafie. Wykorzystywał swoje dochody biskupie do zakładania bezpłatnych szkół i wspierania dzieł edukacyjnych. Jego przewodnictwo obejmowało również naprawę kościołów oraz utrzymywanie dyscypliny wśród duchowieństwa. Ponadto napisał znaczące dzieło hagiograficzne dotyczące świętych i błogosławionych franciszkanów z pierwszych dwóch wieków Kościoła.
Kult
Proces jego beatyfikacji rozpoczął się w 1764 roku, a w 1847 roku został ogłoszony błogosławionym przez papieża Piusa IX. Po zatwierdzeniu cudu, został beatyfikowany przez papieża Jana Pawła II w 1889 roku. W tradycji katolickiej wspomina się go w dniu 25 lipca.