Anton Vovk był dwudziestowiecznym katolickim prelatem, który sprawował urząd pierwszego arcybiskupa Lublany. Urodzony w 1900 roku w wiosce Vrba, był krewnym poety France'a Prešerena. Po święceniach w 1923 roku pełnił różne funkcje duchowne, w tym pracował jako proboszcz i rektor seminarium. Po odejściu Gregorija Rožmana, Vovk przejął przewodnictwo w diecezji lublańskiej, stając się ostatecznie jej arcybiskupem w 1961 roku za pontyfikatu papieża Jana XXIII.
Życie i działalność
Podczas II wojny światowej Vovk wspierał księży uchodźców. Po wojnie zarządzał kilkoma terytoriami diecezjalnymi, w tym częściami Rijeki i Triestu-Koperu. Jego przewodnictwo charakteryzowało się staraniami o uzyskanie konstytucyjnego uznania Kościoła w obliczu reżimu komunistycznego. W 1952 roku padł ofiarą brutalnego ataku tajnej policji, która oblała go benzyną i podpaliła na dworcu kolejowym. Przeżył ten atak, ale żył z wynikłymi obrażeniami aż do śmierci w 1963 roku.
Kult
Ze względu na jego życie i cierpienie, w 1999 roku rozpoczęto proces beatyfikacji. Obecnie jest uznawany przez Kościół katolicki za sługę Bożego.