Ante Gabrić był chorwackim księdzem jezuickim i misjonarzem, który poświęcił życie służbie ludności regionu Sundarban w Bengalu w Indiach. Urodzony w 1915 roku w Metković, wstąpił do Towarzystwa Jezusowego i w 1938 roku wyjechał do Indii, aby rozpocząć swoją apostolską służbę. W trakcie swojego ministerium pracował intensywnie wśród ludności hinduistycznej, muzułmańskiej i katolickiej, koncentrując się zarówno na ewangelizacji duchowej, jak i na niezbędnej pomocy humanitarnej. Kościół katolicki uznaje go za Sługę Bożego.
Praca misyjna

Działając w takich obszarach jak Basanti i Mariapolli, Gabrić mierzył się z skrajnym ubóstwem delty Gangesu. Zakładał szkoły, przychodnie i centra rzemieślnicze, a także stworzył bank ryżu, aby chronić ubogich przed lichwiarzami. Ściśle współpracował z Matką Teresą, zapewniając wyżywienie uczniom, oraz założył dom wspierający hinduistyczne wdowy i ich dzieci. Jego wysiłki obejmowały również budowę kluczowej infrastruktury, takiej jak drogi i wały przeciwpowodziowe, w celu poprawy warunków życia lokalnej ludności.
Kult i dziedzictwo
Po jego śmierci w 1988 roku, w 2015 roku rozpoczęto proces beatyfikacji, co doprowadziło do nadania mu tytułu Sługi Bożego. Jego wpływ został dostrzeżony przez Matkę Teresę, która przypisywała mu pomoc ludności Bengalu w doświadczaniu Bożej miłości. Jego pisane refleksje, znane jako listy bengalskie, zostały opublikowane w dwóch tomach w Zagrzebiu. Dziś szkoła podstawowa w Kumrokhali nosi jego imię na pamiątkę jego służby.
