Anoub był egipskim chrześcijańskim mnichem, ascetą i pustelnikiem żyjącym w IV i V wieku. Mieszkając w regionie Scetis w Dolnym Egipcie, należał do grupy siedmiu duchowych braci, wśród których byli Poemen i Paësius. Jest uznawany za istotną postać wśród Ojców Pustyni i został odnotowany w Apophthegmata Patrum. Znany ze swojej skrajnej surowości, po inwazji na Scetis kierował wspólnotą monastyczną w Terenuthis, kładąc nacisk na pokój wspólnotowy i praktykę wybaczenia cudzych win w celu zachowania jedności.
Życie monastyczne

Po przejściu prześladowań z powodu wiary, Anoub stał się przywódcą wśród swoich braci. Gdy najazdy barbarzyńców zmusiły mnichów do ucieczki ze Scetis, poprowadził grupę do dawnej pogańskiej świątyni w Terenuthis. Tam pomógł założyć wspólnotę cenobityczną, aby zapewnić mnichom ochronę. Jego styl życia definiowała intensywna modlitwa i praca fizyczna; donoszono, że jego naśladowcy spali zaledwie cztery godziny każdej nocy.
Nauki duchowe
Anoub podkreślał znaczenie uczciwości i milczenia. Uczył, że prawdziwa prawość polega na skupieniu się na własnych słabościach, a nie na grzechach bliźnich. Aby promować pokój wśród braci, posługiwał się przypowieścią o kamiennym posągu, sugerując, że mnisi powinni pozostać niewzruszeni wobec prowokacji czy pochlebstw. Słynął również z tego, że powstrzymał jednego z braci przed prowadzeniem życia w chciwości, potajemnie wrzucając skrzynię ze złotem do rzeki.
Kult
Jako święty, Anoub jest wspominany ze względu na swoje zdolności jasnowidzenia i umiejętność czynienia znaków. Jego dziedzictwo zostało zachowane w Przysłowia Ojców Pustyni oraz w pismach Nikolaja Velimirovića. Jest czczony w różnych tradycjach chrześcijańskich, w tym w katolickiej i prawosławnej, za swoją rolę w kształtowaniu wczesnego wspólnotowego życia monastycznego poprzez oddanie pokorze i pokojowi.
