Anna Iwanowna (1693–1740) była regentką Księstwa Kurlandii i Semigalii w latach 1711–1730, a następnie panowała jako cesarzowa Rosji od 1730 roku do swojej śmierci w 1740 roku. Jej rządy w dużym stopniu kształtowały polityki zapoczątkowane przez jej wuja, Piotra Wielkiego, w tym ambitne projekty budowlane w Petersburgu, wsparcie dla Rosyjskiej Akademii Nauk oraz środki sprzyjające szlachcie. Historycy zachodni tradycyjnie postrzegali jej panowanie jako kontynuację odejścia Piotra od dawnych obyczajów moskiewskich ku dworowi na wzór europejski, natomiast w Rosji często określa się je mianem mrocznej epoki.
Młodość




Anna urodziła się w Moskwie jako córka cara Iwana V i Praskowii Sałtykowej. Iwan V dzielił władzę ze swoim młodszym przyrodnim bratem Piotrem Wielkim, lecz był upośledzony umysłowo i w dużej mierze niezdolny do rządzenia, więc po śmierci Iwana w 1696 roku Piotr rządził samodzielnie. Wychowywana przez surową i skromną matkę, Anna nauczyła się cenić cnotę, oszczędność i religię. W 1708 roku rodzina przeniosła się do Petersburga, gdzie przepych życia dworskiego wywarł na niej silne wrażenie, ostro kontrastujące z surowością, którą preferowała jej matka.
Kurlandia i dojście do władzy




W 1710 roku Anna poślubiła Fryderyka Wilhelma, księcia kurlandzkiego, podczas wystawnej ceremonii, lecz ten nagle zmarł w styczniu 1711 roku w drodze do swojego księstwa. Następnie rządziła Kurlandią przez blisko dwadzieścia lat, a gdy Piotr II zmarł bezdzietnie w 1730 roku, kończąc męską linię dynastii Romanowów, Najwyższa Rada Tajna wybrała ją na cesarzową. Rada wymagała, by podpisała warunki ograniczające jej władzę, lecz później je odrzuciła i rządziła z szerokimi uprawnieniami.
