Anna Abrikosowa była rosyjską lingwistką i siostrą zakonną zakonu dominikanów, żyjącą w latach 1882–1936. Urodzona w zamożnej szlacheckiej rodzinie w Moskwie, stała się później kluczową postacią w formowaniu się rosyjskiego greckokatolickiego Kościoła. Po przejściu na katolicyzm założyła wspólnotę sióstr, które w czasach radzieckich zapewniały tajną edukację i tłumaczyły teksty religijne. Z powodu swojej wiary spędziła ponad dziesięć lat w odosobnieniu w obozach koncentracyjnych, ostatecznie umierając na nowotwór kręgosłupa.
Życie i działalność

Po studiach w Cambridge, Abrikosowa przyjęła wiarę katolicką w Paryżu. Wraz z mężem pracowała nad ustanowieniem obrządku bizantyjskiego w Rosji. Założyła wspólnotę sióstr dominikanek, które składały się z siebie jako ofiarę duchową. Aby przeciwdziałać narzuconemu przez państwo ateizmowi, siostry prowadziły nielegalną szkołę i rozpowszechniały tłumaczenia religijne poprzez podziemne sieci, nawet będąc pod nieustanną obserwacją tajnej policji.
Kult

Kościół katolicki uznaje Abrikosową za venerabilis (czczoną). Jest uważana za męczennicę za swoje starania o utrzymanie chrześcijańskiego wychowania i życia religijnego w obliczu radzieckich prześladowań. Jej dziedzictwo zostało zachowane przez ocalałych członków jej wspólnoty, którzy zapewnili dalsze istnienie podziemnego rosyjskiego Kościoła greckokatolickiego mimo braku kapłanów.
